زمینه و هدف: فنل یکی از آلایندههای آلی موجود در پساب صنایع بوده و بهشدت برای انسان و محیط زیست سمی است و بنابراین قبل از تخلیه آن به محیط زیست، باید مورد تصفیه قرار گیرد. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای کارایی پودر آلوئه ورای اصلاح شده با اسید سولفوریک در حذف بیس فنل A از محلولهای آبی میباشد. روش کار: این تحقیق به روش آزمایشگاهی و بهصورت ناپیوسته انجام گرفت. ابتدا گیاه آلوئه ورا تهیه و برگ این گیاه چندین بار با آب مقطر برای حذف ناخالصیهای موجود شسته شد و در فور در دمای 120 درجه سانتیگراد به مدت 24 ساعت خشک و با الک استاندارد ASTM با مش 50 دانهبندی گردید. تغییرات pH (11-3)، مقدار جاذب (g/L1-5)، زمان تماس (min 10-90) و غلظت بیس فنل A(mg/L 10-50) بررسی شد. بهینه سازی آزمایشات و تحلیل داده ها در فرایند جذب جهت حذف بیس فنل Aبا استفاده از طراحی مرکب مرکزی (CCD) انجام گردید. یافتهها: نتایج نشان داد که با افزایش زمان تماس و دوز جاذب میزان جذب ترکیب فنلی افزایش مییابد. حداکثر جذب بیس فنل A در pH برابر با 3 و غلظت اولیه بیس فنل A10 میلیگرم در لیتر به دست آمد. بر اساس آنالیز واریانس نتایج آزمایشات از بین مدل های مختلف، مدل درجه دوم (Quadratic) جهت برآورد حذف بیس فنل Aتوسط فرایند جذب با جاذب اصلاح شده مورد برررسی انتخاب شد. ضریب رگرسیون خطی (R2) بین آزمایشات و مقادیر مختلف پاسخ در مدل 96/0 بود. مقدار بهینه برای متغیرهای مورد بررسی شامل6=pH، دوز جاذب: g/L2/4، زمان تماس: min 65 و غلظت بیس فنل Aبرابر mg/L 40 بدست آمدکه در این شرایط راندمان حذف BPA برابر 06/87 درصد بدست آمد. نتیجهگیری: نتایج بدست آمده نشان داد که فرایند جذب با جاذب اصلاح شده قادر به حذف بیس فنل Aبا راندمان نسبتاً بالا میباشد. همچنین از این روش میتوان برای تصفیه فاضلابهای صنایع نفت و پتروشیمی حاوی ترکیبات فنلی استفاده کرد.
Samarghandi M, Dargahi A, Zolghadr Nasab H, Mosavi R, Peykhoshian A. Investigating the Efficacy of Aloe Vera Powder Modified with Sulfuric Acid in Removing Bisphenol A from Aqueous Solutions. j.health 2021; 12 (3) :325-339 URL: http://healthjournal.arums.ac.ir/article-1-2459-fa.html
سمرقندی محمدرضا، درگاهی * عبداله، ذوالقدر نسب حسن، موسوی رحیم، پی خوشیان علی. بررسی کارایی پودر آلوئه ورای اصلاح شده با اسید سولفوریک در حذف بیس فنل A از محلول های آبی. سلامت و بهداشت. 1400; 12 (3) :325-339