زمینه و هدف: اﺳﺘﺎﻧﺪاردهای محیط زﻳﺴتی، ﻣﻌﻴﺎرهای کمی ﺑﺮای ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﺤﻴﻂ زﻳﺴﺖ از ﺁﻟﻮدﮔﻲ و ﺗﺨﺮﻳﺐ هستند. یکی از راهکارهای بهبود کیفیت هوا، استفاده از حدود مجاز منطقی جهت جلوگیری از افزایش آلایندههای هوای آزاد، بیش از ظرفیت جو میباشد. از سوی دیگر این استانداردها نقش موثری در ارزیابی برنامه های کاهش آلودگی هوا ایفا میکنند. روش کار: مطالعه حاضر یک بررسی کتابخانه ای و توصیفی است. در ابتدا رهنمودها و استانداردهای کیفیت هوای آزاد تدوین شده در نقاط مختلف جهان توسط سازمان بهداشت جهانی ، آژانس حفاظت محیط زیست امریکا، سازمان مدیریت کیفیت هوای اروپا، شورای ملی تحقیقات پزشکی و بهداشت استرالیا و دولت فدرال کانادا به صورت مجزا مورد بررسی قرار گرفت. همچنین با توجه به روند کار در سایر مناطق، کاستی های تدوین این استانداردها در ایران مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: بررسی وضعیت تدوین استانداردها و رهنمودها در برخی نقاط جهان نشان داد که هرچند سازمانها در روشهای تدوین استاندارد باهم تفاوتهایی دارند اما دارای الگوهایی اصولی و منطقی جهت تدوین استانداردها در مناطق خود میباشند. تمامی استانداردهای بررسی شده بر پایه مطالعات اپیدمیولوژیک و اثر آلاینده ها بر سلامت انسان تدوین شده اند. البته WHO در تدوین این رهنمودها از روش ارزیابی خطر کمی استفاده نکرده و تدوین استانداردها بر اساس رهنمودهای خود را منوط به در نظرگرفتن فاکتورهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، سلامتی و محیطی مختص هر منطقه میداند. نتیجه گیری: با توجه به بررسی انجام گرفته، تدوین استاندارهای هوای آزاد در ایران نیازمند چارچوبی منطقی و علمی باشد.
Yousefian F, Nadafi K. An Appropriate Theoretical Model for Developing Ambient Air Quality Standard in Iran Based on Standard Setting Approaches of Different Parts of the World. j.health 2019; 10 (4) :411-426 URL: http://healthjournal.arums.ac.ir/article-1-2019-fa.html
یوسفیان فاطمه، ندافی * کاظم. ارائه الگوی مناسب تدوین استانداردهای کیفیت هوای آزاد در ایران بر اساس رویکردهای تدوین رهنمودها واستانداردها در جهان. سلامت و بهداشت. 1398; 10 (4) :411-426